പപ്പടം

പപ്പടം

മഴ കനത്തെങ്കിലുമാധിയില്ല

പപ്പടം നനയുന്ന ഭീതിയില്ല

നിസ്സംഗനായി ചടഞ്ഞിരിപ്പൂ

അകലേക്ക് മിഴിനട്ട് നാണുവേട്ടൻ

ഓലമെടഞ്ഞൊരാ മേൽകൂരയിൽ

പഴുതു കണ്ടെത്തീ മഴത്തുള്ളികൾ

താഴെയിരിക്കും ഞളുക്കു പാത്രം

കുടിലിന്റെ കണ്ണുനീരേറ്റ് വാങ്ങി

അരികത്തിരിക്കുന്നു രണ്ട് മക്കൾ

ഒട്ടിയ വയറുമായ് മൂകരായി

മൂത്തോളിടക്കിടെ മൺചുമരിൽ

തൂങ്ങുമാ ചിത്രത്തെയെത്തി നോക്കി

നാണുവേട്ടന്റെ പഴമനസ്സ്

പപ്പടമുണ്ടാക്കയായിരുന്നു

കൃത്യമായ് പൊടികൾ അളന്നെടുത്ത്

വെള്ളമൊഴിച്ച് കുഴച്ചെടുത്ത്

ചെറുതായുരുട്ടി പരത്തി വച്ച്

ചെറിയ വട്ടങ്ങൾ മുറിച്ചെടുത്ത്

കൊച്ചു മുറത്തിൽ നിരത്തിവച്ച്

വെയിലത്തുണക്കുകയായിരുന്നു

നിസ്സംഗനായി ചടഞ്ഞിരിപ്പൂ

അകലേക്ക് മിഴിനട്ട് നാണുവേട്ടൻ

മാരിയാൽ വലയുന്ന കാലമല്ലേ

പപ്പടമാർക്കുമേ വേണ്ടയിപ്പോൾ

പപ്പടക്കെട്ടുകൾ പൂക്കാതിരിക്കുവാൻ

പാടുപെടുന്നൊരു കാലമല്ലേ

അയലത്തെ വീട്ടിലെ കുട്ടിയപ്പോൾ

ഉച്ചത്തിൽ കരയുന്നയൊച്ച കേട്ടു

പപ്പടമില്ലെങ്കിൽ വേണ്ടയമ്മേ

ഇന്നിനി ചോറെനിക്കെന്തായാലും

നാണുവേട്ടന്റെ പഴമനസ്സ്

പപ്പടമുണ്ടാക്കയായിരുന്നു

മഴനൂലുകൾ

മഴനൂലുകൾ ചിന്നിച്ചിതറി

തളിരിലയിൽ കുളിരു പടർന്നു

കുളിരെല്ലാമൊത്തൊരുമിച്ച്

തെളിനീരിൻ തുള്ളി പിറന്നു

അതു വീണു നനഞ്ഞൊരു ചിറക്

കുഞ്ഞിക്കിളിയൊന്നു കുടഞ്ഞു

വർണ്ണങ്ങൾ വാരിയെറിഞ്ഞ്

മഴവില്ലിന്നഴക് വിരിഞ്ഞു

പുതുമണമായ് വർണ്ണമലിഞ്ഞു 

വേനൽ വെയിലേറ്റൊരു മണ്ണിൽ 

പണ്ടെന്നോ വീണു മയങ്ങിയ

വിത്തിൽ പുതു ജീവനുണർന്നു

മൃദുവേരുകൾ മണ്ണിലിറങ്ങി

തളിരിലകൾ മെല്ലെയുണർന്നു

മഴനൂലുകൾ ചിന്നിച്ചിതറി

തളിരിലയിൽ കുളിരു പടർന്നു

കഠിനം

കഠിനം

ഗൃഹ പരിസരം അപനിർമിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന ഞാൻ ..

നീ എന്തൂട്ടാ ഈ പറയണ്? മുറ്റത്ത് പുല്ല് ചെത്തല്ലെ ആയിര്ന്നേ

കഠിന പദങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചാലല്ലെ പറയാൻ ഒന്നുമില്ല എന്ന ദുർഘടാവസ്ഥ തരണം ചെയ്യാൻ പറ്റൂ

അയ്... അങ്ങന്യൊന്നുല്ല്യ . നീ എന്തൂട്ടാന്നൊച്ചാ അങ്ങ്ട് കാച്ച്. കേക്കണോര് കേക്കട്ടെ

ഗേഹ വിമുക്തരായ കുറെ

 ഉരഗജീവികൾ എന്റെ പാദങ്ങളിൽ സ്പർശനശങ്കയുണ്ടാക്കി ഓടിയൊളിച്ചു

ഗഗനനീലിമയിൽ നിന്നും നിപതിച്ച ജലധാരയിൽ കുതിർന്ന മണ്ണ് പ്രതിഷേധത്തോടെ ഇളകിവന്നു

അറ്റ് പോയ പുൽശരീരങ്ങൾ  പുഴുകാനായി വ്യത്താകൃതിയിൽ കൂട്ടിയിട്ടു

പാദ രക്ഷക്കിടയിൽ മണ്ണിന്റെ അധിനിവേശം അസ്വാരസ്യമായപ്പോൾ അധ്വാനം നിർത്തി തൂലികയെടുത്തു

കവിയില്ലാതെ ഒരു കവിത

കവിയില്ലാതെ ഒരു കവിത

ഒരു നനുത്ത സാമീപ്യം

എന്നെ ഉണർത്തി

ആരാണ് നീ

ഭാവിയിൽ നീ എഴുതുന്ന ഒരു കവിത

നീയെങ്ങനെ കാലാതീതമായി

കവിതക്ക് കാലമില്ലെന്ന് നീ അറിഞ്ഞാലും

പക്ഷെ കവിക്കുണ്ടല്ലോ, നിന്റെ കർത്താവിന്

അകക്കണ്ണ് തുറന്ന് ചുറ്റും നോക്കൂ

എന്താണീ ശീത വെളിച്ചം, എന്റെ ബുദ്ധി ഇതിലലിയുന്നുവല്ലോ.

കണ്ടാലും കാലാതീതമായ പ്രജ്ഞയുടെ തലം. 

എഴുതിയതും എഴുതാനുള്ളതുമായ എല്ലാ കവിതകളും ഇവിടെ ലയിക്കുന്നുവല്ലോ

ആദി കവിക്കും മുൻപ്, പ്രപഞ്ചോർജത്തിന്റെ തരംഗ വ്യതിയാനങ്ങളിൽ അവ പിറന്നു

നിന്റെ കർത്താവ് ഞാനല്ലെന്ന ഓർമ എന്നിൽ ആനന്ദമായി നിറയുന്നു

മറവികളിലേക്ക് ഞാനുണർന്നു

ഒരു കവിതയെഴുതാനുള്ള അഹന്ത എന്നിൽ പെരുകി

പ്രചോദനം: മധുരംഗായതി (ഒവി വിജയൻ), മനുഷ്യന് ഒരു ആമുഖം (സുബാഷ് ചന്ദ്രൻ)

പുതുനാമ്പുകൾ

പുതുനാമ്പുകൾ

പുതുതായ് പിറന്ന കാലം കൺമിഴിച്ചു

ചുറ്റും നോക്കി

പകച്ച് ചോദിച്ചു

ഞാനെന്ത് ചെയ്യണം

പ്രഭാതം മറുപടി പറഞ്ഞു

നീ നന്മകളുടെ കണിയാവുക

വേനൽ മഴയിൽ 

അപ്പോൾ കുരുത്ത പുൽനാമ്പ്

അതു കേട്ട് കോരിത്തരിച്ചപ്പോൾ

ഒരു പൂർണ്ണസൂര്യൻ അതിന്റെ

നെറുകയിൽ പ്രകാശിച്ചു

ഇലച്ചാർത്തുകളിൽ

തത്തിക്കളിച്ചിരുന്ന

വിഷുക്കിളിയുടെ

ആഹ്ലാദം സംഗീതമായി

ഉരുളിയിൽ 

മുറിപ്പാടുണങ്ങാത്ത

ഒരു കണിക്കൊന്ന

വേദന മറന്ന്

മന്ദഹസിച്ചു

മുറിവ്

മുറിവ്

വരയൊന്നങ്ങനെയിങ്ങനെ പോയൊരു വരിയായി

വരികൾ ചേർത്തിങ്ങനെ വച്ചൊരു ചൊല്ലായി

ചൊല്ലിന്റെ മൂർച്ചകൾ കൊണ്ടൊരു മുറിവായി

ആ മുറിവിനെ മാറ്റാൻ പോന്ന മരുന്നെവിടെ

കാടായ കാടും തേടി

നാടായ നാടും തേടി

ആ മുറിവിനെ മാറ്റാൻ പോന്ന മരുന്നെവിടെ

വരയൊന്നങ്ങനെയിങ്ങനെ പോയൊരു വരിയായി

വരികൾ ചേർത്തിങ്ങനെ വച്ചൊരു ചൊല്ലായി

ആ ചൊല്ലിലെ കനവുകൾ മാറ്റും മുറിവെല്ലാം

ആ ചൊല്ലിലെ നേരുകൾ മാറ്റും മുറി വെല്ലാം

ആ ചൊല്ലിലെ നന്മകൾ മാറ്റും മുറി വെല്ലാം

ഉണക്കമരം

ഉണക്കമരം

പടരുന്ന വേരുകൾ 

പരതുന്നുവോരോ

മൺതരിക്കടിയിലുമിറ്റു വെള്ളം

പൊഴിയുന്നൊരിലകളെ നോക്കിയിരിക്കുന്നു

പ്രേതങ്ങളെപോൽ കിളിക്കൂടുകൾ

അടരുന്ന ചില്ലകൾ ചൊല്ലുന്നുവോരോ

കരയുന്ന കിളിയോടും യാത്രാമൊഴി

അന്നു നീ തന്നൊരാ ശ്വാസങ്ങളൊക്കെയും

കവിതയായെന്നിൽ പുനർജനിപ്പൂ