കഠിനം

കഠിനം

ഗൃഹ പരിസരം അപനിർമിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന ഞാൻ ..

നീ എന്തൂട്ടാ ഈ പറയണ്? മുറ്റത്ത് പുല്ല് ചെത്തല്ലെ ആയിര്ന്നേ

കഠിന പദങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചാലല്ലെ പറയാൻ ഒന്നുമില്ല എന്ന ദുർഘടാവസ്ഥ തരണം ചെയ്യാൻ പറ്റൂ

അയ്... അങ്ങന്യൊന്നുല്ല്യ . നീ എന്തൂട്ടാന്നൊച്ചാ അങ്ങ്ട് കാച്ച്. കേക്കണോര് കേക്കട്ടെ

ഗേഹ വിമുക്തരായ കുറെ

 ഉരഗജീവികൾ എന്റെ പാദങ്ങളിൽ സ്പർശനശങ്കയുണ്ടാക്കി ഓടിയൊളിച്ചു

ഗഗനനീലിമയിൽ നിന്നും നിപതിച്ച ജലധാരയിൽ കുതിർന്ന മണ്ണ് പ്രതിഷേധത്തോടെ ഇളകിവന്നു

അറ്റ് പോയ പുൽശരീരങ്ങൾ  പുഴുകാനായി വ്യത്താകൃതിയിൽ കൂട്ടിയിട്ടു

പാദ രക്ഷക്കിടയിൽ മണ്ണിന്റെ അധിനിവേശം അസ്വാരസ്യമായപ്പോൾ അധ്വാനം നിർത്തി തൂലികയെടുത്തു

കവിയില്ലാതെ ഒരു കവിത

കവിയില്ലാതെ ഒരു കവിത

ഒരു നനുത്ത സാമീപ്യം

എന്നെ ഉണർത്തി

ആരാണ് നീ

ഭാവിയിൽ നീ എഴുതുന്ന ഒരു കവിത

നീയെങ്ങനെ കാലാതീതമായി

കവിതക്ക് കാലമില്ലെന്ന് നീ അറിഞ്ഞാലും

പക്ഷെ കവിക്കുണ്ടല്ലോ, നിന്റെ കർത്താവിന്

അകക്കണ്ണ് തുറന്ന് ചുറ്റും നോക്കൂ

എന്താണീ ശീത വെളിച്ചം, എന്റെ ബുദ്ധി ഇതിലലിയുന്നുവല്ലോ.

കണ്ടാലും കാലാതീതമായ പ്രജ്ഞയുടെ തലം. 

എഴുതിയതും എഴുതാനുള്ളതുമായ എല്ലാ കവിതകളും ഇവിടെ ലയിക്കുന്നുവല്ലോ

ആദി കവിക്കും മുൻപ്, പ്രപഞ്ചോർജത്തിന്റെ തരംഗ വ്യതിയാനങ്ങളിൽ അവ പിറന്നു

നിന്റെ കർത്താവ് ഞാനല്ലെന്ന ഓർമ എന്നിൽ ആനന്ദമായി നിറയുന്നു

മറവികളിലേക്ക് ഞാനുണർന്നു

ഒരു കവിതയെഴുതാനുള്ള അഹന്ത എന്നിൽ പെരുകി

പ്രചോദനം: മധുരംഗായതി (ഒവി വിജയൻ), മനുഷ്യന് ഒരു ആമുഖം (സുബാഷ് ചന്ദ്രൻ)

പുതുനാമ്പുകൾ

പുതുനാമ്പുകൾ

പുതുതായ് പിറന്ന കാലം കൺമിഴിച്ചു

ചുറ്റും നോക്കി

പകച്ച് ചോദിച്ചു

ഞാനെന്ത് ചെയ്യണം

പ്രഭാതം മറുപടി പറഞ്ഞു

നീ നന്മകളുടെ കണിയാവുക

വേനൽ മഴയിൽ 

അപ്പോൾ കുരുത്ത പുൽനാമ്പ്

അതു കേട്ട് കോരിത്തരിച്ചപ്പോൾ

ഒരു പൂർണ്ണസൂര്യൻ അതിന്റെ

നെറുകയിൽ പ്രകാശിച്ചു

ഇലച്ചാർത്തുകളിൽ

തത്തിക്കളിച്ചിരുന്ന

വിഷുക്കിളിയുടെ

ആഹ്ലാദം സംഗീതമായി

ഉരുളിയിൽ 

മുറിപ്പാടുണങ്ങാത്ത

ഒരു കണിക്കൊന്ന

വേദന മറന്ന്

മന്ദഹസിച്ചു

മുറിവ്

മുറിവ്

വരയൊന്നങ്ങനെയിങ്ങനെ പോയൊരു വരിയായി

വരികൾ ചേർത്തിങ്ങനെ വച്ചൊരു ചൊല്ലായി

ചൊല്ലിന്റെ മൂർച്ചകൾ കൊണ്ടൊരു മുറിവായി

ആ മുറിവിനെ മാറ്റാൻ പോന്ന മരുന്നെവിടെ

കാടായ കാടും തേടി

നാടായ നാടും തേടി

ആ മുറിവിനെ മാറ്റാൻ പോന്ന മരുന്നെവിടെ

വരയൊന്നങ്ങനെയിങ്ങനെ പോയൊരു വരിയായി

വരികൾ ചേർത്തിങ്ങനെ വച്ചൊരു ചൊല്ലായി

ആ ചൊല്ലിലെ കനവുകൾ മാറ്റും മുറിവെല്ലാം

ആ ചൊല്ലിലെ നേരുകൾ മാറ്റും മുറി വെല്ലാം

ആ ചൊല്ലിലെ നന്മകൾ മാറ്റും മുറി വെല്ലാം

ഉണക്കമരം

ഉണക്കമരം

പടരുന്ന വേരുകൾ 

പരതുന്നുവോരോ

മൺതരിക്കടിയിലുമിറ്റു വെള്ളം

പൊഴിയുന്നൊരിലകളെ നോക്കിയിരിക്കുന്നു

പ്രേതങ്ങളെപോൽ കിളിക്കൂടുകൾ

അടരുന്ന ചില്ലകൾ ചൊല്ലുന്നുവോരോ

കരയുന്ന കിളിയോടും യാത്രാമൊഴി

അന്നു നീ തന്നൊരാ ശ്വാസങ്ങളൊക്കെയും

കവിതയായെന്നിൽ പുനർജനിപ്പൂ

അവധിക്കത്ത്‌

തണുത്ത പ്രഭാതം വലിയ ജന്നലിൽ കൂടി

അരിച്ചരിച്ച്‌ ഉള്ളിലേക്ക്‌ വരുന്നു

ശ്വാസകോശത്തിലെ കെട്ടിക്കിടപ്പുകൾ

ഒച്ചയുണ്ടാക്കി ഭയപ്പെടുത്തുന്നു

പ്രാണൻ ഞരങ്ങിക്കൊണ്ട്‌ അകത്തേക്കും പുറത്തേക്കും പോകുന്നു

പനിക്കുളിരിൽ എല്ലുകൾ കോരിത്തരിക്കുന്നു

മേലാളരേ മാപ്പ്‌ നൽകൂ

ഞാനിന്ന് അവധിയെടുക്കുന്നു

ഭൂപടം

ഭൂപടം

പണ്ടെന്നോ തലയില്‍ അടികൊണ്ട കോപത്തില്‍

ഒരാണി ഭൂപടത്തെ ഭിത്തിയിലെ ഒരു ബിന്ദുവില്‍

ചെറിയൊരു ചരടുകൊണ്ടു ബന്ധനത്തിലാക്കി

അതില്‍ പക കൊണ്ട് ഭൂപടം ആണിയെ കേന്ദ്രമാക്കി

ഭിത്തിയില്‍ ചാപങ്ങള്‍ കോറി വരഞ്ഞു

അകലമില്ലായ്മ നുണകളാക്കുന്ന 

ഭൂപടവരകള്‍ മുറിച്ച് കടക്കാന്‍ 

ചിലര്‍ കാലങ്ങളോളം കാത്തിരുന്നു

ആ കറുത്ത വരകളെ മാറ്റിവരക്കാന്‍ 

ആളുകള്‍ കാലങ്ങളോളം പടവെട്ടി

അനന്തമായ കടലിനും ആകാശത്തിനുമിടയില്‍ 

നാവികര്‍ ഇത് നോക്കി നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു

 

അരിക് പൊടിഞ്ഞു പഴകിച്ചുവന്ന ഭൂപടങ്ങള്‍ 

പുത്തന്‍ സങ്കേതങ്ങളില്‍ പൂനര്‍ജനിച്ചു

അതിര്‍ത്തികള്‍ അതില്‍ നിറം വച്ചു

അകവും പുറവും ഒന്നെന്നോതിയ ഗുരു

കാലത്തിനപ്പുറത്തിരുന്ന് വേദനിച്ചത് കണ്ട 

പൈതല്‍ വെളളമൊഴിച്ച് ഭൂപടത്തിലെ 

അതിര്‍ത്തികള്‍ മായ്ച്ചു